Hüseyin Namık Orkun, 15 Ağustos 1902'de İstanbul'da doğdu ve 23 Mart 1956'da Ankara'da 53 yaşında öldü; Cebeci Asri Mezarlığı'na gömüldü. Türk tarihi ve dili üzerine çalışan bir tarihçi ve dil bilimcidir.
Nişantaşı Sultanisi'nde orta öğrenimini bitirdikten sonra İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde tarih okudu. Ardından Macaristan'a gitti ve Budapeşte Üniversitesi Felsefe Fakültesi'nde Türkolog Gyula Németh'in öğrencisi olarak Türkoloji alanında uzmanlaştı. Budapeşte'de geçen bu yıllar, Türk dili ve tarihi konusundaki birikiminin temelini oluşturdu.
1930'da Gazi Eğitim Enstitüsü'nde tarih öğretmenliğine başladı. Tıp fakültesi, polis akademisi ve öğretmen okulları gibi farklı kurumlarda Türk Tarihi ve İnkılap dersleri okuttu. Araştırmalarının merkezinde Türk dili ve tarihi vardı; özellikle destanlar, Türk boyları ve eski Türk kültürü üzerinde durdu. 1944'te Irkçılık-Turancılık davasında yargılananlar arasındaydı; bir yıl kadar tutuklu kaldı ve sonunda beraat etti. Bu dönemde başlayan sağlık sorunları ölümüne kadar sürdü. Dava, II. Dünya Savaşı yıllarında Türkçülük hareketine uygulanan siyasi baskının simgeleri arasında görülür.
On dörtten fazla yayını vardır. 'Peçenekler' (1933), eski Türk yazıtları üzerine yaptığı incelemeler ile 'Eski Türklerde Evcil Hayvanların Tarihçesi' (1954) bunların başında gelir; Osmanlı'nın kökeninden Göktürk kitabelerine, destan geleneğinden Türkçülüğe uzanan geniş bir konu yelpazesi işledi. Türk destanları, milliyetçilik ve Türkçülük hakkındaki yazıları da bibliyografyasında önemli bir yer tutar.
Göktürk yazıtları ve Türk boylarının tarihi üzerine yaptığı çalışmalar Türkoloji literatüründe kalıcı bir yer edindi. Orhun yazıtlarını çağrıştıran 'Orkun' soyadı da bu alanla kurduğu bağı yansıtır.