Hüseyin Nihal Atsız (1905–1975), romancı, şair, tarihçi ve Türkçü düşünürdür. İstanbul Kadıköy'de 12 Ocak 1905'te dünyaya geldi. Annesi Fatma Zehra Hanım'dır; babası Mehmet Nail Bey ise deniz güverte binbaşısıydı. Kardeşi Nejdet Sançar da Türkçü kimliğiyle bilinir; oğulları Yağmur ve Buğra Atsız kültür hayatında yer almıştır. 11 Aralık 1975'te İstanbul'da kalp krizinden öldü, Karacaahmet Mezarlığı'na gömüldü.

Kadıköy ve İstanbul sultanîlerinden sonra 1922'de Askerî Tıbbiye'ye girdi, 1925'te okuldan uzaklaştırıldı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'ni 1930'da bitirdi ve ertesi yıl aynı fakültede asistanlığa başladı. 1931–1932'de çıkardığı Atsız Mecmua ilk dergisiydi; Orhun ve Orkun bunu izledi, Ötüken'i ise ölene dek yayımladı. Bu dergiler Cumhuriyet döneminde Türkçü-Turancı fikirlerin başlıca yayın yerleri oldu.

Malatya, Edirne ve İstanbul'daki okullarda edebiyat ve Türkçe öğretmenliği yaparken sık sık yer değiştirdi ya da bakanlık emrine alındı. Orhun dergisinde Millî Eğitim Bakanı Hasan Âli Yücel başta olmak üzere bazı kişileri eleştirmesi, 1944 Irkçılık-Turancılık Davası'nda tutuklanmasıyla sonuçlandı. Ağır hapis cezası Askerî Yargıtay'ca bozulunca 1945'te serbest kaldı, 1947'deki ikinci yargılamada beraat etti. Sonraki yıllarda en uzun memuriyetini Süleymaniye Kütüphanesi'nde uzman olarak geçirdi. 1962'de Türkçüler Derneği'nin genel başkanı oldu. 1960'ların sonunda Ötüken'deki yazıları yüzünden yeniden yargılandı; 1973'te aldığı hapis cezası Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk'ün affıyla kısa sürede sona erdi.

Edebî eserlerinin merkezinde eski Türk tarihi bulunur. Göktürk dönemini işleyen Bozkurtların Ölümü (1946) ile Bozkurtlar Diriliyor (1949), Osmanlı Fetret Devri'ni konu alan Deli Kurt ve otobiyografik izler taşıyan Ruh Adam (1972) romanlarının en tanınmışlarıdır; Yolların Sonu adlı şiir kitabı ve öyküleri de vardır.

Kendini Türkçü, Turancı ve milliyetçi olarak tanımladı; komünizme ve sosyalizme kesin bir karşıtlık içindeydi. Dine eleştirel yaklaşsa da İslam'ı Türklerin millî dini kabul etti, Tanrı inancını toplumun temel değerleri arasında gördü. Sert ve dışlayıcı ifadeleri hem yaşarken hem sonra yoğun eleştiri aldı. Dergileri ve kitaplarıyla Türkçü-Turancı akımın yayılmasında, Alparslan Türkeş dahil pek çok kişi üzerinde etkili oldu; tartışmalı olmakla birlikte Türk milliyetçiliğinin fikir tarihinde merkezî bir yer tutar.