Halil Rıza Ulutürk (21 Ekim 1932, Salyan yakınlarındaki Pirebbe köyü, Azerbaycan – 22 Haziran 1994, Bakü), Azerbaycanlı şair ve milliyetçi aydındır. Türkçülük, Turancılık ve özgürlük idealini şiirlerinin merkezine yerleştirmiş, hayatı boyunca bu düşünceleri savunmuş bir edebî ve siyasi kişiliktir.
Azerbaycan Devlet Üniversitesi'nde (bugünkü Bakü Devlet Üniversitesi) filoloji öğrenimi gördü. 1957'de Yazarlar Birliği'nin desteğiyle Moskova'daki Maksim Gorki Edebiyat Enstitüsü'nde iki yıl süren edebiyat kursuna katıldı. 1969'dan ömrünün sonuna kadar Bakü'deki edebiyat enstitüsünde çalıştı.
Daha gençlik yıllarında, 1948'de yazdığı 'Kitab' adlı şiiriyle komünizme yönelik eleştirel tutumunu ortaya koydu. 1990'da yaşanan ve 'Kanlı Ocak' (Kara Ocak) olarak bilinen olaylar sırasında Azerbaycan Millî Hareketi'nin önderlerinden biri olarak tutuklandı ve Moskova'daki Lefortovo Hapishanesi'nde yaklaşık 22 ay tutuldu. Dağlık Karabağ Savaşı'nın ardından oğlunu Tebriz'de yitirmesi, hayatının acı dolu olaylarından biri oldu.
Şiir alanında 1957 ile 1988 arasında on dört kitap yayımladı; bunların arasında 'Bahar Gelir' (1957), 'Aşk Destanı' (1961) ve 'Vatan Benden Başlar' (1988) sayılabilir. 'Bozkurt' adlı şiiri, onu geniş kitlelere tanıtan yapıtlarından biri oldu ve milliyetçi şiir geleneği içinde dikkat çekti.
1992'de 'Azerbaycan Halk Şairi' unvanına layık görüldü. 22 Haziran 1994'te Bakü'de vefat etti ve devlet büyüklerinin gömüldüğü Fahri Hiyaban (Şeref Mezarlığı) anıtsal mezarlığına defnedildi. 1995'te ölümünün ardından İstiklal Nişanı ile onurlandırıldı. Azerbaycan'ın bağımsızlık mücadelesi döneminde millî ve Türkçü düşüncenin güçlü seslerinden biri olarak hatırlanır.