Halil Rıza Ulutürk, 21 Ekim 1932'de Azerbaycan'da Salyan yakınlarındaki Pirebbe köyünde doğdu, 22 Haziran 1994'te Bakü'de öldü. Şair ve milliyetçi bir aydın olarak Türkçülük, Turancılık ve özgürlük düşüncesini şiirinin odağına yerleştirdi ve ömrü boyunca bu görüşleri savundu.
Filoloji eğitimini Azerbaycan Devlet Üniversitesi'nde (bugün Bakü Devlet Üniversitesi) aldı. 1957'de Yazarlar Birliği'nin desteğiyle Moskova'ya giderek Maksim Gorki Edebiyat Enstitüsü'nde iki yıllık bir edebiyat kursunu tamamladı. 1969'dan ölümüne dek Bakü'deki edebiyat enstitüsünde çalıştı.
Komünizme eleştirel bakışını daha 1948'de yazdığı 'Kitab' şiirinde göstermişti. 1990'daki 'Kanlı Ocak' (Kara Ocak) olayları sırasında, Azerbaycan Millî Hareketi'ndeki önder konumu nedeniyle tutuklandı ve yaklaşık 22 ay Moskova'daki Lefortovo Hapishanesi'nde kaldı. Dağlık Karabağ Savaşı'ndan sonra oğlunu Tebriz'de kaybetti.
1957-1988 arasında on dört şiir kitabı yayımladı; 'Bahar Gelir' (1957), 'Aşk Destanı' (1961) ve 'Vatan Benden Başlar' (1988) bunlardandır. Geniş kesimlerce tanınmasını sağlayan şiirlerden biri 'Bozkurt'tur.
1992'de 'Azerbaycan Halk Şairi' unvanını aldı. Bakü'de Fahri Hiyaban (Şeref Mezarlığı) anıt mezarlığına gömüldü; 1995'te ölümünden sonra İstiklal Nişanı'na layık görüldü. Azerbaycan'ın bağımsızlık yıllarında Türkçü düşüncenin sözcülerinden biri olarak hatırlanır.
