Müftüoğlu Ahmed Hikmet (1870–1927), edebiyatla dışişleri memuriyetini birlikte yürütmüş, ilerleyen yıllarda Türkçü bir çizgiye yönelmiş yazardır. 3 Haziran 1870'te İstanbul'da doğdu; 19 Mayıs 1927'de yine bu şehirde karaciğer kanserinden öldü ve Maçka Mezarlığı'na gömüldü.

Şair Yahya Sezai Efendi'nin oğludur. Ailenin Müftüoğlu adıyla anılması, dedesinin Mora'da müftülük yapmış olmasından kaynaklanır. Babası öldüğünde yedi yaşındaydı ve onu ağabeyi büyüttü. Soğukçeşme Askerî Rüştiyesi'nden sonra Galatasaray Lisesi'ne (Mekteb-i Sultani) geçti; edebiyata ilgisi bu okulda yakınlık kurduğu Tevfik Fikret'in etkisiyle derinleşti.

Memuriyete 1888'de Hariciye Nezareti'nde adım attı. Fransız ve Alman edebiyatlarını da Darülfünun Edebiyat Fakültesi'nde okuttu. 1913–1918 arasında Peşte başşehbenderi (başkonsolos) olarak bulundu. 1926'da atandığı Hariciye Müsteşarlığı, ölümüne kadar sürdürdüğü son görevi oldu.

Yazı hayatının ilk evresi Servet-i Fünûn çevresinde geçti; sonradan Türkçülüğe kaydı. Bu değişimin izleri, 1922'de basılan ve vatan sevgisini işleyen hikâyelerden oluşan Çağlayanlar'da açıkça görülür; kitap millî edebiyat içinde ayrı bir yere sahiptir. Yazdığı tek roman olan Gönül Hanım ise Türk birliği (Pan-Türkizm) düşüncesini konu edinir. Adı, edebî milliyetçiliğin gelişimi ile erken Cumhuriyet diplomasisinin üst kademeleri olmak üzere iki ayrı alanda birlikte anılır.