Müftüoğlu Ahmed Hikmet (3 Haziran 1870, İstanbul – 19 Mayıs 1927, İstanbul), hem yazar hem de diplomat kimliğiyle tanınan, sonraki yıllarda Türkçülük düşüncesini benimseyen bir Türk edebiyatçısıdır. Osmanlı döneminde İstanbul'da doğdu ve 56 yaşında karaciğer kanseri nedeniyle hayatını kaybederek Maçka Mezarlığı'na defnedildi.
Babası şair Yahya Sezai Efendi, dedesi ise Mora müftüsüydü; ailenin "Müftüoğlu" lakabı buradan gelir. Yedi yaşında babasını kaybeden Ahmed Hikmet, ağabeyi tarafından yetiştirildi. Öğrenimine Soğukçeşme Askerî Rüştiyesi'nde başladı; ardından Galatasaray Lisesi'nde (Mekteb-i Sultani) okudu ve burada ünlü şair Tevfik Fikret ile dostluk kurarak edebiyata olan ilgisini geliştirdi.
Yazarlık ve diplomatlık mesleklerini bir arada yürüttü. 1888'de Hariciye Nezareti'nde (Dışişleri) göreve başladı; ayrıca Darülfünun Edebiyat Fakültesi'nde Fransız ve Alman edebiyatı dersleri verdi. 1913-1918 yılları arasında Peşte'de başşehbender (başkonsolos) olarak görev yaptı. 1926'da ise Hariciye Müsteşarlığı makamına getirildi ve bu görevi ölümüne dek sürdürdü.
Edebî hayatına Servet-i Fünûn topluluğu içinde başlayan Ahmed Hikmet, zamanla Türkçülük düşüncesini benimsedi. Bu milliyetçi dönüşümünü yansıtan ve vatanseverlik temalarıyla millî edebiyat içinde önemli bir yer tutan hikâye kitabı Çağlayanlar'ı 1922'de yayımladı. Tek romanı olan Gönül Hanım ise Pan-Türkizm (Türk birliği) ideallerini işler.
20. yüzyıl Türk şair ve yazarları arasında anılan Müftüoğlu Ahmed Hikmet, hem Türk edebî milliyetçiliğinin gelişimine katkıda bulunmuş hem de erken Cumhuriyet Türkiyesi'nde üst düzey diplomatik görevler üstlenmiş çok yönlü bir aydın olarak hatırlanır.