Mehmet Fuat Köseraif 1872'de İstanbul'da doğdu, 23 Nisan 1949'da yine İstanbul'da öldü. Osmanlı'nın son yıllarıyla Cumhuriyet'in ilk dönemine yayılan hayatında hem asker hem dil araştırmacısı olarak çalıştı. Türkçeyi yabancı kökenli unsurlardan tümüyle arındırmayı hedefleyen köklü sadeleştirme anlayışının ilk savunucuları arasında sayılır. Almanca, Fransızca ve İngilizceyi iyi bilirdi.
İlk öğrenimini Galatasaray Mekteb-i Sultanisi'nde gördü. 1886'da Viyana'ya gönderildi, 1891'de ise Kassel Askerî Akademisi'ne kaydoldu. Bu yıllarda okuduğu şarkiyatçı Arminius Vámbéry'nin Türk dili ve tarihine dair eserleri, Türkçülüğe yönelişinde belirleyici oldu. Prusya ordusunda topçu subayı olarak yetiştikten sonra 1893'te ülkesine döndü; İstanbul'da saray yaverliği yaptı ve askerî okullarda ders verdi.
İstanbul'da Necib Âsım ve Veled Çelebi gibi Türkçülerle yakın ilişki kurdu. 1895'ten başlayarak İkdam gazetesinde dilin sadeleşmesini konu alan yazılar yazdı. 1908'de kurulan Türk Derneği'nin kurucularındandı; derneğin yayınlarında Arapça ve Farsça kökenli kelimeler yerine eski Türkçe sözcüklerin ve Türkçe köklerden yapılacak yeni türetmelerin kullanılmasını önerdi. Bu görüşleriyle dönemin dil tartışmalarında en uçtaki kanadı temsil etti.
Ziya Gökalp, onu aşırı tasfiyeciliğin öncüsü sayarak eleştirdi. Buna karşın Köseraif'in yöntemi, Cumhuriyet'in ilanından sonra gelişen Öztürkçe hareketi üzerinde açık bir iz bıraktı. 1932'deki Birinci Türk Dili Kurultayı'nda bulundu, Türk Dili dergisi başta olmak üzere çeşitli yayınlarda dil devrimini destekleyen yazılar yazdı. 1942'de Türk Dil Kurumu'nun etimoloji komisyonuna başkan oldu. Ölümünden sonra Feriköy Mezarlığı'na gömüldü; Türkçenin özleştirilmesi tartışmasının erken dönem isimlerinden biri olarak anılır.