Osmanlı hekimi ve siyasetçisi Bahâeddin Şâkir, İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin başlıca örgütçüleri arasında yer aldı. 1874'te bugün Bulgaristan sınırları içinde kalan İslimiye'de (Sliven) doğdu. 1896'da Askerî Tıbbiye'yi yüzbaşı-doktor olarak bitirdi; Fransa'da adli tıp üzerine uzmanlaşarak bu yeni alanın Osmanlı'daki ilk temsilcilerinden biri oldu.
Haydarpaşa Tıp Fakültesi'nde adli tıp dersleri verdi, 1910'da fakültenin ikinci müdürü oldu. Türkçe yazılmış ilk adli tıp ders kitabı ona aittir; bu nedenle Osmanlı adli tıbbının kurucuları arasında anılır.
Siyasete tıp öğrenciliği sırasında, 1889'da İttihad-ı Osmanî Cemiyeti'ne girerek adım attı ve Jön Türklerle bağ kurdu. II. Abdülhamid yönetimince sürgün edilince Mısır'a ve Paris'e kaçtı. 1908'de Meşrutiyet ilan edilince İstanbul'a dönüp cemiyetin örgütlenmesinde etkin görev aldı ve içerideki etkili Doktorlar Grubu'na katıldı. Teşkilat-ı Mahsusa ile bağları ve 1915 tehcirinin uygulanmasındaki payı, hakkındaki tarihsel tartışmaların odağındadır; kaynaklar onu bu sürecin örgütleyicilerinden biri olarak gösterir.
Savaşın bitmesiyle Rusya ve Kafkasya yoluyla Berlin'e geçti. Osmanlı mahkemeleri savaş yıllarındaki eylemleri gerekçesiyle onu gıyabında ölüm cezasına çarptırdı. Berlin'in Charlottenburg semtinde, 17 Nisan 1922'de Ermeni militanların düzenlediği suikastta öldürüldü; bu olay, Nemesis Operasyonu adıyla bilinen suikastlar dizisinin önemli halkalarından biridir.
