Rıza Nur (1879–1942), hekim, siyasetçi, yazar ve diplomattır. 30 Ağustos 1879'da Sinop'ta doğdu, 8 Eylül 1942'de İstanbul'da öldü. Osmanlı'nın son yıllarında ve Cumhuriyet'in kuruluşunda üst düzey görevler aldı; hakkındaki değerlendirmeler bugün de tartışmalıdır.
Sinop'ta ilkokulu bitirdikten sonra İstanbul'daki askerî okullarda okudu ve yüzbaşı tabip rütbesiyle Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane'yi bitirdi. 1901'de Gülhane Hastanesi'ndeki stajında Alman hocaların gözüne girerek asistanlığa alındı, Profesör Wieting'in yanında cerrah olarak yetişti. 1907'de Askerî Tıbbiye'nin cerrahi profesörü oldu ve tıp üzerine kitaplar yazdı.
1908'den itibaren Meclis-i Mebusan'da Sinop'u temsil etti. Millî Mücadele yıllarında TBMM'de yine Sinop milletvekiliydi; 1920'de ilk Maarif Vekili, 1921–1923'te Sıhhiye Vekili oldu. 1920 Moskova Antlaşması görüşmelerine katıldı, Lozan Konferansı'nda ikinci murahhas olarak bulundu. Saltanatın kaldırılması için kanun teklifini veren de oydu. Ancak 1920'lerde Mustafa Kemal ile arası açıldı. 1926 İzmir suikast girişiminden sonra kovuşturmadan çekindiği için önce Fransa'ya, sonra Mısır'a gitti; ülkeye ancak Atatürk'ün ölümünden sonra, 1938'in sonlarında dönebildi.
1924–1926 yıllarında yayımlanan on dört ciltlik Türk Tarihi, Namık Kemal hakkındaki geniş incelemesi (1936) ve birçok ciltlik Hayat ve Hatıratım başlıca eserleridir; Türkbilik Revüsü ve Tanrıdağ dergilerini de yayımladı. Türkçülüğü benimsedi; isteği üzerine mezar taşına adı Orhun (Göktürk) harfleriyle yazıldı. Hayat ve Hatıratım, Atatürk ve dönemin öteki önde gelenleri hakkında ağır iddialar içerir. Tarihçiler esere temkinle yaklaşır ve bazı iddiaların Rıza Nur'un kendi imzasını taşıyan resmî belgelerle çeliştiğini belirtir; buna rağmen farklı siyasi çevreler anıları sık sık kaynak olarak kullanır.
