Ömer Seyfettin (11 Mart 1884, Gönen – 6 Mart 1920, Üsküdar), modern Türk hikâyeciliğinin öncüleri ve edebiyatta Türkçülüğün kurucuları arasında sayılan yazardır. Balıkesir'in Gönen ilçesinde doğdu; babası topçu subayı Ömer Şevki Bey'dir.
İlköğreniminden sonra Kuleli ve Edirne askerî idadilerinde, ardından Mekteb-i Harbiye-i Şahane'de okudu. Teğmen rütbesiyle 1903'te orduya girdi ve Makedonya'ya gönderildi; Ilinden Ayaklanması'na karşı harekâtta ve Balkan Savaşları'nda bulundu. Ocak 1913'te Kanlıtepe'de Yunanlara esir düştü, on ay kadar Nafplion'da tutuldu. Madalyalar aldığı askerlikten Şubat 1914'te ayrıldı; bundan sonra yazarlık ve öğretmenlikle uğraştı.
Edebî çizgisini 1911'de Selanik'te yayın hayatına başlayan Genç Kalemler dergisi belirledi. Derginin Yeni Lisan anlayışı doğrultusunda Türkçenin yabancı kurallardan kurtarılmasını ve halkın anlayacağı sadelikte yazılmasını savundu. Türk Sözü dergisinin başyazarlığını İstanbul'da üstlendi, İstanbul Üniversitesi'ndeki dil heyetine katıldı, Darülmuallimîn ve Kabataş Sultanîsi'nde ders verdi.
Yaklaşık 125 hikâyesinin büyük kısmını 1917–1920 arasında yazdı. Sade dil, millî duyarlık, çocukluk ve eğitim, gerçekçi anlatım eserlerinin belirgin özellikleridir; Ziya Gökalp'in fikirlerinden beslenen bir Türkçülük taşır. Bomba, Gizli Mabet, Beyaz Lale, Yalnız Efe ve Efruz Bey en bilinen hikâyeleri arasındadır. Şeker hastalığı nedeniyle 35 yaşında, 6 Mart 1920'de öldü ve Zincirlikuyu Mezarlığı'na gömüldü. Kısa hikâyenin gelişmesi, dilin sadeleşmesi ve millî edebiyatın oluşması üzerindeki etkisi kendinden sonraki yazar ve eğitimci kuşaklarına uzandı.
