Yabgu devleti zamanında Oğuzlar Üç-Oklar ve Boz-Ok diye iki kısım halinde teşkilatlanmışlardır. Bu kısımları meydana getiren Oğuz kabileleri hakkında biri Kaşgarlı Mahmud’un Divan-ı Lügati't-Türk'ünde (11. asrın 3. çeyreği) diğeri Reşidüddin’in Camiü't-Tevarih (14. asrın ilk çeyreği)’nde olmak üzere iki kaynak mevcuttur. Divan-ı Lügati't-Türk'de ayrı ayrı damgaları ile birlikte 22 Oğuz kabilesi gösterilmiş, Reşidüddin ise, hem kabile sayısını 24’e çıkarmış, hem Boz-Ok, Üç-Ok tasnifi yapmış, ayrıca damgalara ilaveten, her kabilenin “ongon”unu belirtmiştir:

Oğuz kabileleri: Boz-Ok’lar: Kayı, Bayat, Alka-evli (Alka Bölük), Kara-evli (Kar-bölük), Yazır, Döğer, Dodurga, Yaparlı, (Divan-ı Lügati't-Türk'de yok), Afşar, Kızır (Divan-ı Lügati't-Türk'de yok), Beğdili, Karkın (Divan-ı Lügati't-Türk'de yok). Bunun yerine Çaruklu). Üç-Oklar: Bayındır, Peçenek, Çavuldur, Çepni, Salur, Eymür, Alayuntlu, Yüreğir, İğdir, Büğdüz, Yıva (Iva), Kınık.

1000 yıllarına doğru Oğuz Yabgu Devleti yıkıldı. Bunun, Kimekler’den bir kol olup, 9. asırda bir kuvvet olarak beliren Kıpçaklar (Kumanlar)’ın baskısına ilaveten, Selçuklu ailesinin kendilerine bağlı kütlelerle birlikte ayrılmaları neticesi vuku bulduğu kabul edilmektedir. Kaşgarlı’nın Oğuz haritasına (DLT II.’e ilave) göre, 11. asır ortalarında Kıpçaklar “Oğuz bozkırı”nı ve Seyhun nehrinin aşağı mecrası sahasını işgal etmiş bulunuyorlardı.

Yabgu Devleti’nin çöküşü üzerine, Oğuzlar’dan kalabalık bir kısım Karadeniz’in kuzeyinden batıya göçmüş (Uzlar), diğer bir kısım Cend bölgesine, oradan da Horasan’a yönelmiştir (Selçuklular). Yerlerinde kalan Oğuzlar’ın 11. asır ortalarında Karacuk dağları bölgesinde Mankışlak’ta ve Seyhun kıyısındaki kasabalarda oturdukları; Moğol istilâsı sırasında da Cend’de ve Karakum’da “Türkler”in bulunduğu görülmektedir.