Eski Türkler, siyasi bakımdan teşkilatlanmış topluluğa ve onun kurduğu devlete "il" (el) adını verirlerdi. İl, bağımsız bir budunun kendi töresiyle yaşadığı, kendi hükümdarı tarafından yönetilen siyasi birlikti. Gök-Türk yazıtlarında ilini kaybeden budunun başkasına kul ve kün olduğu, ilini yeniden kurunca da istiklaline kavuştuğu anlatılır. Bu bakımdan il kavramı, istiklal ve ülke kavramlarıyla iç içedir.
Bozkır Türk ilinin başında, yönetme yetkisi olan "kut"u Gök Tanrı'dan aldığına inanılan hükümdar bulunurdu. Hükümdar kağan ya da han unvanını taşır, eşi hatun da devlet işlerinde söz sahibi olurdu. Hükümdar ülkeyi töreye göre yönetir; töre, hükümdar dahil herkesi bağlayan yazısız hukuk düzeniydi. Önemli kararlar, boy beylerinin ve devlet ileri gelenlerinin katıldığı toy ya da kurultay adı verilen mecliste görüşülürdü.
Ülke, idari bakımdan genellikle iki kanada ayrılırdı: doğu-batı ya da sol-sağ. Kanatların başında, hükümdar ailesinden yabgu, şad gibi unvanlar taşıyan kişiler bulunurdu. Merkezde ise buyruk adı verilen yüksek görevliler, tarkanlar, tudunlar, apa ve ataman gibi unvan sahipleri devlet işlerini yürütürdü. Bağlı kavimler, hükümdarın atadığı tudunlar aracılığıyla denetlenirdi.
Bozkır devletinin temeli, aynı zamanda her yetişkin erkeğin asker olduğu bir ordu-millet anlayışına dayanıyordu. Ordu onluk sisteme göre teşkilatlanmıştı; on, yüz, bin ve on bin (tümen) kişilik birlikler bulunurdu. Adalet işleri, töreye dayanan yargıçlar (yargucı) eliyle görülürdü.
Bu bölümün devamında hükümdar, ikili teşkilat, "çifte krallık" meselesi, siyasi faaliyet, adliye, ordu ve Turan taktiği ayrı başlıklar altında ayrıntılı olarak ele alınmaktadır.